Celem konsultacji jest uzyskanie pierwszego, zgrubnego oglądu sytuacji. Po kilku spotkaniach mam już szkic:
1. czy człowiek, który się do mnie zgłasza albo jest zgłoszony (jak to bywa w przypadku dzieci i nastolatków) doświadcza jakiejś niewygody lub cierpienia psychologicznego i czy jest gotowy podjąć wysiłek, żeby dać sobie pomóc.
2. czy człowiek, którego mam przed sobą jest zdrowy psychicznie, a jeśli nie- jak daleko jest od zdrowego funkcjonowania. Czy sytuacja, w której się znalazł jest ekstremalna, a reakcja jest normalną reakcją na nienormalną sytuację? A może jego osobista historia, suma doświadczeń życiowych doprowadziła go do punktu, w którym jego przeżywanie, myśli, działania działają na szkodę jego samego lub jego otoczenia?
3. co można zrobić, żeby przynieść ulgę, zbliżyć się do zdrowia psychicznego?